وقتی تخریب یک پل هم مایه افتخار می‌شود

ترامپ در سخنانی جنجالی از حمله‌ای که به تخریب یکی از پل‌های مهم در ایران انجامیده، با نوعی افتخار یاد کرده است؛ اظهاراتی که برای بسیاری از مردم ایران چیزی جز تعجب و تأسف به همراه نداشت.

پل‌ها تنها یک سازه بتنی یا فلزی نیستند، آن‌ها نماد اتصال شهرها، عبور زندگی و حاصل دانش و تلاش مهندسان و کارگران یک کشورند.

وقتی تخریب چنین زیرساختی به‌عنوان یک موفقیت معرفی می‌شود، این پرسش به ذهن می‌آید که آیا هدف صرفاً یک اقدام نظامی بوده یا ضربه زدن به ظرفیت‌ها و دستاوردهای یک ملت.

در سال‌های اخیر برخی تصور می‌کردند اگر روزی فشار یا حمله‌ای علیه ایران صورت گیرد، تنها مراکز نظامی هدف قرار خواهند گرفت و مردم و زیرساخت‌های عمومی در امان خواهند ماند.

اما تجربه‌های مختلف در منطقه نشان داده که در معادلات قدرت‌های بزرگ، مرز میان اهداف نظامی و غیرنظامی همیشه آن‌قدرها روشن و محترم شمرده نمی‌شود.

واقعیت این است که زیرساخت‌هایی مانند پل‌ها، راه‌ها و تأسیسات عمرانی، حاصل سال‌ها برنامه‌ریزی و کار هزاران متخصص و کارگر هستند.

نابودی آن‌ها تنها یک خسارت فنی نیست؛ بلکه ضربه‌ای به سرمایه ملی و زحمات یک جامعه است.

از سوی دیگر، این نوع اظهارات نشان می‌دهد که نگاه برخی سیاستمداران خارجی به ایران نه از دریچه احترام به یک ملت با تاریخ و فرهنگ طولانی، بلکه صرفاً در قالب رقابت و فشار سیاسی و امنیتی تعریف می‌شود.

در چنین فضایی شاید مهم‌ترین نکته برای جامعه ایران، توجه به واقعیت‌ها و پرهیز از ساده‌انگاری باشد.

تجربه تاریخی نشان داده که در بزنگاه‌های حساس، اتکا به توان داخلی و حفظ انسجام اجتماعی می‌تواند مهم‌ترین پشتوانه برای عبور از فشارها و بحران‌ها باشد.

ایران کشوری با پیشینه‌ای چند هزار ساله است که بارها دوره‌های سخت را پشت سر گذاشته است.

زیرساخت‌ها ممکن است تخریب شوند، اما آنچه یک کشور را سرپا نگه می‌دارد، اراده مردم و توان بازسازی و پیشرفت دوباره است.