از تهدید «عصر حجر» تا ترس از دانشگاه

گویی برخی تصور می‌کنند با ویران کردن ساختمان‌های علم می‌توان اندیشه را متوقف کرد و اراده یک ملت برای پیشرفت را شکست، در حالی که تجربه نشان داده است علم را نمی‌توان با گلوله و تهدید از حرکت بازداشت.

حمله به دانشگاه‌ها و زیرساخت‌های علمی بیش از هر چیز نشان می‌دهد که طراحان چنین اقداماتی هنوز در اندیشه‌ای شبیه به عصر حجر نفس می‌کشند. دانشگاه نماد دانایی و آینده یک ملت است و وقتی این مراکز هدف قرار می‌گیرند، پیام روشنی در خود دارد:« ترس از آگاهی و پیشرفت.»

دشمنان ملت ایران گمان می‌کنند اگر دانشگاهی تخریب شود، علم نیز متوقف خواهد شد و اگر مراکز علمی آسیب ببینند، جوانان این سرزمین دیگر نمی‌توانند به قله‌های علمی دست پیدا کنند. آنان تصور می‌کنند می‌توانند با فشار، تهدید و تخریب، عزم جدی این ملت سرافراز و نظام مقتدر را متزلزل کنند.

اما واقعیت چیز دیگری است، انقلاب اسلامی از نخستین روزهای پیروزی تاکنون همواره با فشارها، تحریم‌ها و تهدیدهای گوناگون روبه‌رو بوده است و در تمام این سال‌ها، همین جوانان کشور بوده‌اند که با تلاش و اراده خود مسیر پیشرفت علمی را ادامه داده‌اند و دستاوردهای علمی ایران در حوزه‌های مختلف نشان داده است که مسیر دانش و فناوری با فشارهای بیرونی متوقف نمی‌شود.

امروز نیز حمله به دانشگاه‌ها و مراکز علمی، اقدامی است که برخلاف همه قواعد و قوانین بین‌المللی انجام می‌شود. هدف چنین اقداماتی ضربه زدن به اراده و امید یک ملت است؛ ملتی که ریشه در تمدنی کهن دارد و در طول تاریخ بارها نشان داده است که در برابر فشارها تسلیم نمی‌شود.

در چنین فضایی، تهدید به بازگرداندن ایران به «عصر حجر» بیشتر از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه درماندگی و استیصال است. کشوری که تاریخ و تمدن آن در شکل‌گیری علم و فرهنگ جهان نقش داشته است، با چنین تهدیدهایی از مسیر خود بازنمی‌گردد. آنچه بیشتر آشکار می‌شود، نوع نگاه کسانی است که هنوز تصور می‌کنند می‌توان با زور و قدرت نظامی مسیر علم و پیشرفت ملت‌ها را متوقف کرد.

تجربه تاریخ اما چیز دیگری می‌گوید. فشارها و تهدیدها اغلب نتیجه‌ای معکوس داشته‌اند و ملت‌ها را بیدارتر و مصمم‌تر کرده‌اند. همان سخنی که سال‌ها پیش اما راح فرمودند که «بکشید ما را، ملت بیدارتر می‌شود»، امروز نیز معنایی تازه پیدا کرده است؛ هرچه فشار بیشتر شود، حقیقت برای جهانیان آشکارتر خواهد شد.

اگر دانشگاه‌ها هدف قرار می‌گیرند، اگر زیرساخت‌ها آسیب می‌بینند، ملت‌های آزاده جهان بیش از گذشته ماهیت چنین رفتارهایی را خواهند شناخت. دولت‌های مستقل و افکار عمومی جهان نیز به‌تدریج درخواهند یافت که هدف این فشارها نه فقط یک کشور، بلکه اراده ملت‌ها برای استقلال و پیشرفت است.

ملت ایران در بیش از چهار دهه گذشته نشان داده است که در برابر فشارهای گسترده ایستادگی می‌کند. در سال‌هایی که جنگ و تحریم بر کشور تحمیل شد، این ملت با تکیه بر ایمان، اراده و توان جوانان خود مسیر مقاومت و پیشرفت را ادامه داد و امروز نیز همان روحیه ایستادگی در جامعه زنده است.

واقعیت این است که قدرت واقعی یک ملت تنها در سلاح و تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌شود. آنچه سرنوشت ملت‌ها را تعیین می‌کند، ایمان، آگاهی و اراده مردمی است که برای آینده خود ایستاده‌اند و این همان سرمایه‌ای است که در طول تاریخ ایران بارها خود را نشان داده است.

دانشگاه‌ها شاید هدف قرار گیرند، ساختمان‌ها ممکن است آسیب ببینند، اما اندیشه و اراده یک ملت قابل ویران کردن نیست. علم در ذهن جوانان این سرزمین جاری است و تا زمانی که این ذهن‌ها بیدار و امیدوار باشند، مسیر پیشرفت ادامه خواهد داشت.