درختیم و ریشه در خاک ایران داریم

بارها شنیده‌ایم که می‌گویند فردا روز رفتن است؛ از دی‌ماه ۹۶ تا آبان ۹۸، از پاییز ۱۴۰۱ تا همین یک ماه پیش، اما تکرار این آرزوهای خام، واقعیت میدان را دگرگون نمی‌کند.

حکایت مردم ایران و این آب و خاک، داستان درختانی است که در میانه آتش نیز استوار می‌مانند، چرا که ریشه در عمق این سرزمین دارند.

اگر نگاهی به روزنامه‌ها و رسانه‌های آن‌سوی مرزها در چند سال گذشته بیندازیم، یک خط خبری مشترک و تکراری همواره به چشم می‌آید: «نظام رفتنی است».

آن‌ها در زمستان سال ۹۶ زمان تعیین کردند، در آبان ۹۸ کار را تمام‌شده دانستند، در پاییز ۱۴۰۱ چمدان‌های خیالی خود را بستند و حتی همین چند هفته پیش نیز دوباره همان نوای کهنه را سر دادند.

پرسش اینجاست که آیا سازندگان این پندارهای بی‌پایه، از این‌همه پیش‌بینی نادرست خسته نشده‌اند؟

پاسخ به این هیاهوی رسانه‌ای تنها یک جمله ساده اما عمیق است: «ما از اینجا رفتنی نیستیم، چون این سرزمین، خانه و خاک ماست.»

برای درک بهتر این ایستادگی، باید به قانون طبیعت نگاه کرد، هنگامی که شعله‌های آتش به جان یک جنگل می‌افتد، رفتار باشندگان آن یکسان نیست.

پرندگان پر می‌کشند، دوندگان می‌گریزند و هر جانداری که پای رفتن داشته باشد، برای حفظ جان خویش راه فرار پیش می‌گیرد، اما در این میان، تنها درختان هستند که در برابر شعله‌ها سینه سپر می‌کنند.

درخت نه فرار می‌کند و نه سرزمین خود را به امید یافتن سرپناهی تازه رها می‌سازد.

درخت همان‌جا می‌ایستد، می‌سوزد، درد می‌کشد، اما خاک خود را ترک نمی‌کند؛ زیرا او با بند بند وجودش به آن خاک پیوند خورده و ریشه در اعماق زمین دارد.

آنان که گمان می‌کنند با هر وزش باد یا زبانه‌ی آتشی، صاحبان این آب و خاک میدان را خالی می‌کنند، درک درستی از مفهوم «ریشه» ندارند.

ما مسافرانِ گذری این کاروانسرا نیستیم که با نخستین نشانه خطر، بار سفر ببندیم.

ما درختیم، ریشه در خاک داریم و تا پای جان برای سبز ماندن این سرزمین ایستاده‌ایم.