راه را مردم نشان می‌دهند، نه حرف‌های بی‌هنگام

خیابان‌های شهرها، میدان‌های ایستادگی‌اند و مردمی که هر شب چهار ساعت را به عشق دفاع از وطن و خونخواهی رهبر شهیدشان سپری می‌کنند، ثابت کرده‌اند ایران هنوز زنده است.

در میانه‌ی روزهایی که دشمن در تلاش است اراده‌ی ملت را نشانه بگیرد، مردم عزیز این سرزمین، بی‌هیاهو اما پرصلابت، نشان داده‌اند که معنای واقعی «مبارزه» را باید در چهره‌ی همین مردان و زنان دید — آنان که بی‌ادعا، اما با تمام وجود راه را ادامه می‌دهند.

آری، مردم همواره از مسئولان جلوتر بوده‌اند. آنان در سرما و باران، در دل شب و میان خستگی، به خیابان می‌آیند تا نگذارند صدای ملت در غوغای تبلیغات دشمن گم شود، حضورشان سنگری است در برابر فتنه و امیدی است برای دل‌های زخمی.

با این حال، گاه از دهان برخی‌ها سخنانی بیرون می‌ریزد که بوی غفلت می‌دهد؛ حرف‌هایی که نه از جنس همراهی با مردم، بلکه از جنس بازی در زمین دشمن است.

کسانی که اگر نمی‌توانند هم‌قدم مردم شوند، دست‌کم سکوت را بیاموزند — زیرا سکوت‌شان گاهی خود خدمت است؛ بر خلاف سخنانی که آتش بی‌اعتمادی را شعله‌ور می‌کند.

مردم اما راه خود را پیدا کرده‌اند، این ملت، وارثان صبر و بصیرت‌اند؛ با دل‌هایی زلال‌تر از باران و ایمان‌هایی ریشه‌دارتر از کوه و هیچ ذهن معیوبی نمی‌تواند این سیل روشن را سد کند.

پیروزی، وعده‌ای الهی است برای صابران، و ایمان ایرانیان گواه آن است که این وعده دور نیست.

امروز، باید در برابر مردم تعظیم کرد، سجده‌ی شکر به درگاه خدا برد و دانست که تاریخ، دوباره از اراده‌ی ملت ایران خواهد نوشت.