خون، سوختِ روایت صهیونیستی

حمله مسلحانه به تجمع یهودیان در سیدنی استرالیا، با کشته شدن یک مرد پنجاه‌ساله و مجروح شدن پسرش، بلافاصله در مدار رسانه‌های غربی قرار گرفت؛ مدار آشنایی که بدون مکث، حادثه را از یک رویداد محلی به سندی برای «مظلومیت یهودیان» و «تهدید دائمی علیه اسرائیل» ارتقا می‌دهد.

این، یک الگوی تصادفی نیست؛ یک پروژه است.

پروژه‌ای که از یازده سپتامبر تاکنون بارها و بارها تکرار شده است: حادثه، شوک، روایت‌سازی، سپس فشار، تحریم، جنگ و اشغال. هر جا که این ماشین متوقف شود، خون تازه‌ای لازم است تا دوباره به حرکت درآید.

در منطق صهیونیسم سیاسی، انسان موضوعیت ندارد؛ ابزار است.

اخلاق، پوششی مصرفی است و حقیقت، قربانی مصلحت. در چنین منظومه‌ای، تفاوتی میان فلسطینیِ محاصره‌شده در غزه و یهودیِ کشته‌شده در سیدنی وجود ندارد؛ هر دو، اگر لازم باشد، می‌توانند به «هزینه» تبدیل شوند.

چرا که در این تفکر، هدف آن‌قدر مقدس فرض می‌شود که هر جنایتی را توجیه می‌کند.

آنچه امروز باید با صدای بلند گفت، این است که صهیونیسم برای بقای خود، حتی به جان همان کسانی رحم نمی‌کند که نامشان را سپر سیاسی خویش کرده است.

تاریخ معاصر، مملو از نمونه‌هایی است که ناامنی، ترور و بحران، بهانه‌ای برای انحراف افکار عمومی از اشغال، نسل‌کشی و جنایت‌های سیستماتیک در فلسطین شده است.

در این میان، بنیامین نتانیاهو نماد کامل این تفکر است؛ سیاستمداری که برای فرار از سقوط داخلی، حاضر است جهان را به آتش بکشد.

جنگ برای او یک انتخاب نیست، یک ضرورت است.

بحران، تنها فضایی است که می‌تواند در آن زنده بماند.

از غزه تا کرانه باختری، و از خاورمیانه تا سیدنی، ردپای این منطق خون‌محور دیده می‌شود.

حادثه سیدنی، بیش و پیش از هر چیز، یک هشدار است؛ هشداری درباره نظامی که از مرگ تغذیه می‌کند و از «قربانی» سرمایه سیاسی می‌سازد.

در برابر چنین سیستمی، ساده‌اندیشی بزرگ‌ترین خطاست. پرسش اصلی همیشه باید این باشد:

در این خون‌ریزی، چه کسی نفع می‌برد؟

و پاسخ، اغلب همان است:

رژیمی که حیاتش به بحران، ترس و تکرار دروغ «قربانی بودن» گره خورده است.